Skip Navigation
 

17. NAJAZD KIMERYJSKI i Liczyrzepa

Matthias Schulz, FREMD UND PHANTASISCH – Maerchen umranken den antikem Koenig Midas. Jetzt haben US-Forscher seinen Zersplitterten Esstisch rekonstruiert, Der Spiegel, 5/2004, s. 135-6

MSch omawia odkrycie przez archeologów amerykańskich grobowca legendarnego Króla Midasa k. Ankary. Cedrowe pnie były ścinane w l. 744-733 pne, gdy Midas panował w l. ok. 740 do 695 pne – czyli że może to być grobowiec jego ojca Gordiona, z którym współrządził. Nieboszczyk jest w wieku 60-65 lat, wzrostu 159 cm o twarzy kaczej z łysiną czołową. Jego niewątpliwa wielkość mogła pochodzić z bitwy pod Kummuh k. Wrót Cylicyjsich w r. 742 pne, gdzie Asyryjczycy mieli pokonać Frygów, Kimeriów i Urartów, ale wynik był POLITYCZNYM NIEPOWODZENIEM ASYRII.

Kilkanaście lat później – czyli za Midasa HISTORYCZNEGO – doszło do wojny między Frygią a Urartu, w kórej Frygowie zadali wielką klęską królowi urartyjskiemu Rusie I, na którego uderzył potem Sargon II asyryjski gromiąc go pod Saphane. Stolica Urartu MUSasir została złupiona, ale od zagłady uratowała Uratów interwencja Sarmatów z północnego-wschodu. Asyryjczycy posługiwali się w tych wojnach Scytami, którzy byli jeźdźcami a Kosidowski pisze, że Scytowie okupowali od r. 722 pne Azję Mniejszą, skąd pod koniec VIII w. pne przenosili się na stepy północnonadczarnomorskie wypierając Kimeriów na zachód.

Badany przez Amerykanów grób jest grobem sarmackim, gdyż jest Z DREWNA, i brak w nim broni i złota. Mógł to być kondotier sarmacki, który pokonał Asyryjczyków, co uwiarygadnia moją tezę, że historyczny Midas nie miał nic wspólnego z legendarnym, którym był oblegany przez Ariów imperator hetycki.

W Hattusas był pałac ZE ZŁOTA, w którym Midas i jego córka głodowali. Gdy skapitulował PRZED APOLLINEM – bo w oblężeniu Hattusas powinien uczestniczyć przyjaciel Indry Paweł Długi – to ten mianował go Poganiaczem Osłów.

Jerzy Pysiak, PARYŻ, MIASTO TROJAN – Trojański rodowód królów Francji w XII wieku; Mówią Wieki, III 2000, s. 20-27

Francuska historiografia CELTYCKA jest wyłożona w Wielkich Kronikach Francji, zredagowanych na przełomie XII i XIII w. Polscy historycy już w średniowieczu zastanawiali się, czy istnieje związek relacji o najeździe Galów na Polskę za Grakcha I z tradycją TROJAŃSKĄ w Wielkich Kronikach Francji. Relacje te nie mają jednak ze sobą nic wspólnego, gdyż relacja Kadłubka o Grakchu I mówi o wydarzeniach w l. 290-250 pne, gdy TRADYCJA TROJAŃSKA w WKF o wydarzeniach od XII do VII w. pne.

TROJAŃSKI RODOWÓD królów francuskich miał uczynić z nich dynastię CELTYCKĄ czyli ludową, gdyż lud trzymał się tradycji nie rzymskiej a celtyckiej. Przerobiono też Franków na Celtów przez powołanie eponima narodu w postaci wodza emigracji z Troi, syna Priama pFRANCJONA-Parysa-Aleksandra – ale Francjonem był Foroneusz z Wrocławia, mąż Pragi, budowniczy WSPANIAŁEJ KOLONII.

Parys miał wyprowadzić część Trojańczyków z płonącego miasta i zaprowadzić do Scytii – zwanej wówczas MEOTYDĄ, gdzie założyli miasto SYKKUMBRIĘ, od czego może pochodzić nazwa Kimeriów. Troja została zdobyta przez Greków w r. 1183 pne, ale owi Trojenie meotydzcy zaczynali swą historię od r. 1157 pne, co można jednak tłumaczyć, że 26 lat po ucieczce z Troi rozgromili oni ALLANÓW-Kalanów czyli "kaukazców", co dało im władzę na północnym Nadczarnomorzu. Tradycję tą można rozumieć jako wojnę plemienną, którą Sykumbrowie zdyskontowali politycznie tworząc federację KIMERYJSKĄ.

II rozdział tej Post-TROJADY to wojna z Remusem i Romulusem, która nie jest absurdem, gdyż tłumaczy pojawienie się HALSZTACKIEJ CYWILIZACJI ŻELAZA zdobyciem przez Kimeriów Sarajewa, gdzie była iliryjska metalurgia żelaza, co powinno spowodować ucieczkę Remusa i Romulusa do Palatynu-RZYMU. Remus i Romulus zostali przyjęci przez Etrusków z otwartymi rękami, gdyż dawali szansę obrony przed uzbrojonymi w broń żelazną Grekami.

Tradycja śląska mówi o założeniu przez Marsygnów SALOWII w Puszczy Jaworowej – czyli Kłodzka. Ta tradycja zgadza się z narracją Wielkich Kronik Francji – że PIERWSZE KAMIENNE ZAMKI, ŚWIĄTYNIE I MIASTA wybudował w Galii Marchomir, ale Lutecję-Paryż założył jeszcze Ibor.

PARYSJOWIE z Lutecji skapitulowali przed Marchomirem, który przyprowadził Kimeriów północnonadczarnomorskich. Tych było dużo, gdyż po klęsce ze Scytami Marchomir poprowadził cały lud do Ligurii. Był to kraj lesisty i rzadko zaludniony, ale Kimeriowie pobudowali tam MIASTA, ŚWIĄTYNIE i ZAMKI, co zaczęto zwać GALIĄ, a że hodowali dużo bydła zwano ich też CELTAMI.

W tytułowym artykule czytamy: Wprawdzie stolica-Lutecja została założona jeszcze przez Ibora, jednak to Trojan Marchomira i Faramonda uznał Rigord za założycieli miast galijskich, zwłaszcza warownych. Potwierdza to na początku XII w. kronikarz Sigebert z Gembloux pisząc, że Marchomir przybywając do Galii, zastał kraj pusty, niezaludniony. Nie dziwi więc, że to on właśnie stał się fundatorem miast. Podobnie uważał żyjący około 1150 roku anonimowy autor poematu Partenopeus z Blois, który napisał, że przed przybyciem do Galii Marchomira (którego uważa za syna króla Priama i brata Hektora) nie było tam zamków ani wież, ani zacnych miast ni pięknych miasteczek. Cały lud pozostawał rozproszony. Kraj był pustkowiem pełnym lasów. Nie było tam króla, księcia czy hrabiego. Marchomir sprawił, że zbudowano bogate zamki i warowne miasta, i nauczył ich żyć razem (s. 25–6).

Uważa się, że pierwsze wiarygodne dane o Europie Środkowej pochodzą od Pyteasza, który pisze o Baltii-Sambii, Gujonach-Kujawianach, co kojarzy się z OGIGJĄ-Gdańskiem(?), i wymienia Rozewie. Wydaje się, że Pyteasz musiał pilnować Drogi Śledziowej Szczecin-Triest ze względu na wojnę grecko-fenicką o zachodni basen śródziemnomorski. Przez założenie Kadyksu przez Sabę, co wymagało budowy wodociągu, Fenicjanie zabrali Półwysep Iberyjski Tartessowi, a przez budowę twierdzy w Tulonie opanowali ujście Rodanu.

W poł. VI w. pne Grecy utrzymali się tylko na wschodniej Sycylii i w Ajaccio na Korsyce, a ponieważ wiedzieli, że dyktator kartagiński Malchis uderzy na Syrakuzy więc wysłali Pyteasza, który poprowadził wyprawę tartesyjsko-grecką do Europy Północnej, skąd Drogą Śledziową była poczta z Syrakuzami. Gdy Malchis uderzył na Syrakuzy to Pyteasz popłynął w górę Renu i KANAŁEM Ren-Rodan, aby uderzyć z Celtami na Kartagińczyków w ujściu Rodanu, skutkiem czego było ZAŁOŻENIE MARSYLII i podbój z Celtami fenickiej Iberii.

W czasie I wojny punickiej Tartesyjczycy oblegli Kadyks, wobec czego Kartagińczycy poprosili o pokój, aby zdobyć Tartess-Tanger, płacąc Rzymianom Sardynią i Korsyką oraz powiększeniem kontrybucji.

JAN LICZYRZEPA – Śląski heros halsztacki

Uciekający z Ukrainy do Galii Kimeriowie zajęli Kłodzko, które nazwali SALOWIĄ. Że sytuacja była poważna świadczy budowanie w tym czasie fortyfikacji, w tym BISKUPINA jako Schronisk przed najazdem. W Poznaniu zebrał się Sejm, na który zaproszono Pana Jana jako kupca ze Śląska, który Kimeriów znał. Sejm powołał 2 armie dla odzyskania Jeleniej Góry i Kłodzka, do których przyłączył się Pan Jan jako intendent, co dało mu przydomek Liczyrzepy. W Kłodzku Komierowie-Marsyngowie zakopali skarby, których nie mogli wywieść, i wynieśli się do Flawionisu-Wiednia.

Potem Pan Jan, który zbudował sobie zamek Bolczów w Janowicach Wlk sam został posłem, i zażądał od Sejmu wypędzenia Germanów z kontynentu, co doprowadziło do 2 wojen nordyjskich, w których zginął jego syn. Podbito Jutlandię i Fionię a na zdobytych terenach powstała kultura Jastorf. W r. 125 pne, podczas wojny z Rzymem Sejm przesiedlił jednak Sklawinów z Jutlandii i Fionii nad Dniestr, żeby wciągnąć Skandynawów do wojen z Rzymem.

 
 
« powrót|drukuj