Skip Navigation
 

38. POD CZARNYM KRZYŻEM

Worskla

Przemysław Gawron, WORSKLA 1399 – Litewska Legnica; Mówią Wieki, X 2001; s. 33-9

Jest pytanie, dlaczego bitwa, która jest synonimem klęski – w której zginęło aż 74 książąt ruskich – okazała się tak owocna politycznie, że stała się nie tylko MATKĄ GRUNWALDU, ale i kamieniem węgielnym polskiej mocarstwowości? Proszę wziąć pod uwagę, że relacje mówią o rzezi Litwinów i Rusinów, natomiast Polacy ponoć tylko KŁÓCILI SIĘ, choć zginął Spytek z Melsztyna.

Uważam, że pewną orientację daje tu kronikarz krzyżacki, który pisze, że 2 godziny przed zachodem słońca, w odległości 2 mil, Litwini cofali się przed atakującymi Tatarami. Ponieważ Krzyżak był w obozie polskim, który był przy moście na Worskli w Połtawie, to znaczy, że było już właściwie po bitwie. Kroniki ruskie piszą zaś, że bitwa trwała CAŁY DZIEŃ, czyli że Tatarzy uderzyli z rannym słońcem.

Ponieważ pomiędzy Litwinami a Polakami zaistniała luka operacyjna więc zgadzam się, że Tatarzy mogli rzucić się do pozorowanej ucieczki, aby oderwać Litwinów od Polaków, w trakcie czego mogła mieć miejsce zdrada Tatarów Tochtamysza, którzy – jak to pisze PG – wzięli udział w mordowaniu Litwinów. Jest to wina Witolda, gdyż było to do przewidzenia.

Wszyscy się zgadzają, że marszałek Edygej walczył z Litwinami a chan Złotej Odry Timur-Kutłuk z Polakami, ale sprawa ta nie jest taka prosta. Logicznie rzecz biorąc to Witold powinien ustawić na prawym skrzydle Tochtamysza, w środku siebie a na lewym Rusinów. Edygej uderzył na Tochtamysza i zaczął się cofać taktycznie, wobec czego Witold TRZYMAJĄC FRONT szedł naprzód, co spowodowało właśnie zerwanie łączności operacyjnej z Polakami i wywołało kłótnię Szczukowskiego ze Spytkiem.

Przemógł Spytek, ale gdy pod wieczór dostrzeżono w odległości 3 km od obozu cofających się POBITYCH Rusinów to Szczukowski zamordował Spytka (?) i poprowadził kontratak, który doprowadził do wzięcia Timura Młodszego, następcy Timura Kulawego.

Spytek reprezentował Królową Jadwigę, która była przeciwna tej wojnie, wobec czego bitwa nad Worsklą, którą trzeba lokalizować na terenie Połtawy, była jej klęską polityczną. Jeśli zaś Spytek był przeciwny tej wojnie to znaczy, że Polacy przekroczyli GRANICZĄ Worsklę dopiero w trakcie bitwy. Edygej powinien pogonić za Tochtamyszem i Witoldem w dół lewego brzegu Worskli, ale Rusini cofali się w kierunku obozu polskiego, co spowodowało, że atakujący ich Timur Młodszy został wzięty do niewoli przez Polaków.

PG nie wie, kto opracował plan kampanii. Kampania była jednak pomyślana przez Jagiełłę, który skontrował tym PODBÓJ PRZEZ TIMURA KULAWEGO INDII. W takim razie byłaby to wojna O MOSKWĘ, którą pokonany w r. 1397 przez Timura Tochtamysz przekazał Jagielle, któremu ją nb. w r. 1382 zabrał. Timur nie mógł w r. 1397 iść na Moskwę, gdyż śpieszył do Iranu, ale nie było wątpliwości, że po zakończeniu kampanii indyjskiej sięgnie po Moskwę, toteż trzeba było go uprzedzić.

Kampania ta była logiczna i konieczna, pod warunkiem, że była to wyprawa FLOTY RUSKIEJ na Saraj-Wołgograd, co przestraszyło Timura, bo kazał ZAKOPAĆ kanał wołgodoński. Powodzenie tej operacji zależało od osiągnięcia przez Witolda górnego Dońca, co przy dogadaniu się z Polakami było dość łatwe. Obniżenie daniny dla Nowogrodu Wielkiego i Pskowa też można tłumaczyć finansowaniem przez te republiki wyprawy moskiewskiej w dół Wołgi. Spytek na swoje usprawiedliwienie ma to, że Witold był człowiekiem himerycznym i żadnej bitwy nie wygrał, a tą chciał wygrać Bez Polaków.

W r. 1401 Timur Kulawy przekupił Wasyla moskiewskiego i zdobył Smoleńsk, ale wybuchła wojna listowa z Bajazydem Błyskawicą – który uratował armię turecką na Kosowym Polu – wobec czego Timur oddał Jagielle ziemie do Donu. Cały feudalny świat bawił się setnie, jak ci panowie pięknie do siebie pisali – wobec czego Polska zawdzięczała trochę swą mocarstwowość talentowi literackiemu Bajazyda. Dla Polski klęską byłoby niezaatakowanie Timura Kulawego.

Justin Marozzi, TAMERLAN – Miecz Islamu, Zdobywca Świata, Bellona W-wa 2006

W książce jest mapa IMPERIUM TIMURA – od Macedonii do północnych Indii, i od Egiptu po Don i Baszkirię, co było PODBOJAMI. W chronologii książki brakuje jednak bitwy nad Worsklą w r. 1399, wobec czego książka jest CIEMNIACTWEM, gdyż bitwa ta była skontrowaniem przez Polaków podboju przez Timura Indii dla WYPŁACALNOŚCI. Bitwa nad Worsklą miała poważne skutki, gdyż ten Zdobywca Świata musiał ewakuować Indie i Iran, aby wdać się w Wojnę Listową z Bajazydem, czym feudalna Europa bawiła się setnie, gdyż była to WOJNA PROPAGANDOWA.

Właśnie z powodu Wojny Listowej Timur musiał się wycofać z linii dolnego Dniepru na linię Donu i zwrócić Moskwę Polsce, co było fundacją polskiej mocarstwowości – czyli że nieszczęściem byłoby DOPUSZCZENIE do podboju Indii przez Timura, gdyż wówczas Timur anektowałby Kijów i UZALEŻNIŁ POLSKĘ. Głównym przeciwnikiem ataku na Timura była Królowa Jadwiga, która reprezentowała opcję luksemburską – żeby po upadku Kijowa podjąć krucjatę przeciw Timurowi w sojuszu z Bajazydem i z Krzyżakami ZLIKWIDOWAĆ POLSKĘ. Skontrowanie podboju przez Timura Indii zostało powtórzone skontrowaniem przez Polaków oblężenia przez Sulejmana Wspaniałego Oranu PODBOJEM POWOŁŻA.
 
 
« powrót|drukuj