Skip Navigation
 

33. DRUGI LONDYN NAD ODRĄ

Troja Północy

Tadeusz Grabowski, PIEŚŃ O KRÓLU OLAFIE i STEŃKA Z KAMIENIA; Wydawnictwo Poznańskie 1972

TG zaczyna od Widsith'a, który jest podróżą historyczną napisaną przez Czecha, który przybył do Płocka z Judytą Czeską i wziął udział w poselstwie Władysława Hermana do Anglii. Widsith był naśladownictwem Beowulf'a, który był rapsodem na śmierć Swena Widłobrodego. Poselstwo Hermana było przed zamordowaniem Mieszka Bolesławowica przez Prawdziców, który płynął w tym poselstwie do Anglii. Po śmierci Mieszka jego nadworny panegirysta, Gall Anonim, napisał AMLETUSA, którego Sakso Gramatyk wciągnął anachronicznie do Gesta Danorum.

Podobnie tragiczną postacią był Olaf Tryggvason. Olaf miał spędzić wczesną młodość w Nowogrodzie Wlk, który to wniosek pochodzi z zapisu, że wychował się w GARDERIKE, czyli Kraju Miast – jak Skandynawowie nazywali Ruś – i ożenił się z córką witezia Bursysława. Garderike można to jednak tłumaczyć jako Miasto Ryga, a GARDE jako zachodniosłowiański gard, jak StarGARD.

Olaf ożenił się ze najstarszą córką witezia Burysława Gejrą, która była Księżną Litwy, co wypada odnosić do dworu Prawdziców w Samborze–Królewcu, gdzie wikingowie z Wolina budowali twierdzę i port wojenny w Piławie. W r. 982 Olaf wziął udział w wyprawie Ottona II do Włoch, aby tworzyć tam flotę cesarską.

Po klęsce Niemców z Arabami w Kalabrii wybuchło powstanie Słowian Połabskich. Olaf przeszedł na stronę Słowian, gdyż został jarlem Bractwa Śmiałych Żeglarzy na Woliniu czyli Jomsborgu. Jako jarl Jomsborga wziął udział w wojnie szwedzkiej w 986 r, wspierając jarla Gotlandii Eryka przeciw sprzymierzonej z Haraldem Sinozębym kupieckiej Birce. Koalicja gotlandzko-polska rozgromiła sojusz skandzko-duński, co Eryk wykorzystał do spacyfikowania Birki, zmieniając jej nazwę na SZTOKHOLM i anektując Skandię jako Wielką Gotlandię. Harald został przywieziony na Wolin, gdzie umarł z ran a królem Danii został jego syn Swen.

Po wojnie szwedzkiej Olaf udał się do Anglii, gdzie służył jako najemnik. Ta sytuacja trwała do bitwy pod Hedebami w r. 993, w której Obodrzyci i Szwedzi rozgromili Swena Widłobrodego, którego sprzedali Polakom. Dania została zlikwidowana, gdyż Eryk zagarnął Norwegię, Zelandię i Fionię a Swenowi pozostała tylko Jutlandia, skąd udał się on na podbój Anglii.

Olaf sprzymierzył się ze Swenem, ale doszło do rozdźwięków między Polską a Szwecją więc Olaf powrócił na Wolin, gdzie spędził zimę 994-5. Na wiosnę wyruszył z potężną flotą do Norwegii, gdzie Szwedzi ponieśli klęskę a Eryk zginął, czyli że Olaf został królem Norwegii dzięki flocie wolińskiej. Olaf chciał zagarnąć również Zelandię i Fionię, ale tu na drodze stanęła mu siostra Bolesława Chrobrego, wdowa po Eryku Zwycięskim i matka młodego króla Szwecji Olafa Skottkonunga, Storrada Dumna, która zaprzysięgła Olafowi zemstę. Storrada wyszła za Swena Widłobrodego, który dzięki temu odbudował Królestwo Duńskie.

Europejskie obchody milenijne odbywały się w Szczecinie i Zatorze-Malborku. Obchody milenijne musiały być w mieście europejskim, jakim był w Polsce poza Winetą Szczecin - nazywany Drugim Londynem i GNIEZNEM czyli stolicą. Ponieważ Prawdzice byli wyznania słowiańskiego więc­ do GNIEZNA ich nie zaproszono, wobec czego zorganizowali obchody konkurencyjne w Malborku, na które zaprosili WYKLĘTEGO króla Francji Roberta Złodzieja, któremu towarzyszył Olaf Tryggvason. Koło Rugii-Svolder od SWAROGA doszło do Bitwy Królów, w której Robert Złodziej skapitulował przed Polakami a Olaf skoczył w pełnej zbroii do morza.

TG pisze o tej bitwie: Interesuje ona nas szczególnie ze względu na to, że historycy skandynawscy łączą ja z dziejami Pomorza Zachodniego i przypuszczają, że brał w niej udział Bolesław Chrobry. Chrobrego tam nie było, ale intryga została uknuta za jego wiedzą.

Autorem PIEŚNI O KRÓLU OLAFIE była wyraźnie Gejra, o czym świadczy koloryt poematu. Jako księżna Litwy nie mogła jechać z Olafem do Włoch, ale czekała, wybaczając mu kolejne małżeństwa. On z łupów angielskich starał się spłacić jej posag, który poszedł na wyprawę włoską, a w r. 1000 zdawał się płynąć do niej. Eufemizm o jej śmierci zdaje się być dodatkiem.

Drugim utworem jest STEŃKA Z KAMIENIA. Ja znam tylko Sagę o Steńce z Wisełki. Steńka z Wisełki jest archetypem TROI PÓŁNOCY, wobec czego szkoda, że TG sprowadził sprawę na manowce odnosząc Steńkę do Braci Witalijskich, gdy sprawa jest sto razy ważniejsza, gdyż chodzi o zdobycie Winety przez Waldermara I w 1177 r, co oddało Bałtyk Niemcom. Było to wydarzenie na miarę bitwy pod Manzinkertem w Armenii w r. 1072, która dała Azję Mniejszą Turkom. Saga opiera się na protokole śledztwa w Kamieniu Pomorskim, bezpośrednio po zniszczeniu przez Duńczyków Winety, ale została ocenzurowana na korzyść Niemców. Plan zdobycia Winety został opracowany na dworze Henryka Lwa i opierał się na współdziałaniu sasko-duńskim. Henryk miał agenta na dworze w Kamieniu, którym mógł być absztyfikant Steńki wilmoża Mongirt, który został ścięty. Steńce podsunięto kopulanta, który truł ją. Feralnej nocy otruł psy i podniósł kratę forteczną, pod którą wpłynęły do twierdzy okręty duńskie.

Skutkiem tego był hołd Bogusława I dla Waldemara Wielkiego w r. 1185. Hołd odbył się na okręcie, gdyż Bogusław oddał Waldemarowi suwerenność na morzu i Sławę-Sławonię – jak nazywano ziemie na zachód od Odry. W r. 1189 Duńczycy wyprawili się na Szczecin, ale go nie zdobyli, jednak nad główną bramą Szczecina zwisła flaga duńska. Podczas wyprawy Krzyżowej przeciw Czyngis Chanowi w l. 1223-25 Polacy aresztowali króla Duńskiego Waldemara II za tajną korespondencję z Czyngisem i wydali go cesarzowi Fryderykowi II, który obłupił go okrutnie więc Polska odzyskała Szczecin.
 
 
« powrót|drukuj